Paris’te bir sokak değisir her sey değisir…

Taşınıyorum Öyleyse Varım! Paris’te bir sokak degisir hersey degisir… Ortaokul egitimim için ailemden ayrildim ayrilali, gurbet bana vatan oldu. Aslolan gurbetti benim için, silai rahim ise bir lutuf kaldi hayatima. Once yaz aylarina sigdiriyorduk guzel gunleri, sonra sinavlardan arda kalan gunlere, bir ara patrondan izin aldigin gunlerle yetinmeye çalistik ve en son da gidip gitmemek arasinda kararsiz kalmaya basladik hasretle bekledigin gunleri… Evim, arabam olmadi hiç, belki de olmasini ben hiç istemedim. Valizlerim oldu benim her an doldurup kaçabilecegim, dostlarim oldu hemen heryerde kaçip kendimi bulabilecegim. Otobus koltuklari, tren vagonlari, uçak peronlari yuvam sanki. Koridor tarafi, cam kenari artik farketmiyor benim için. Cocukken seyahatlerde ikram edilen biskuvilere heyecanlanmiyorum, zaten çaylar da sirketten degil artik. Yakinda 5 yil dolacak Paris’e geldigim. Ilk yilinda dilim gelissin diye fransiz bir aileyle yasamistim bilenler bilir. Yaklasik 4 yildir da 15m2’lik bir studyo dairesinde tek basina yasadim, yaslandim, belki de paslandim. 15 m2 içine dunyalar sigmis gibi sanki. Giriste bir mutfak, hemen ilerliyorsun salona ulasiyor adimlarin, yukariya kafani kaldirdiginda yatak odasi, sola dondugunde banyo tuvalet, saga dondugunde fransiz balkonlu bir pencere. Evimle ilgili soylemek istedigim tek sey var; evde ne bir eksik vardi ne bir fazla zannimca, hersey kararinca. Burda omur daracik bir dunyada geçiyor. 4 yildir yasadigim mekan (quartier latin) latin mahellesinde bulunmaktaydi. Paris’teki en guzel mahalle desem abartmis sayilmam. Zamanin universiteler/matbaalar/ilim ve bilim mahallesi kisacasi. Sokagim olan “Rue Cardinal Lemoine”da yasayan ve hayatinin belli donemlerinde bulunmus meshurlari sayarsam belki beni daha iyi anlayacaksiniz. Ernest Hemingway vaktiyle benim sokagimda yasamis. Birçok romanini burda kaleme almis. Sevdigim en guzel cumlesini burda sarfetmis ”Zamaninda fakirdik, zor durumdaydik belki ama mutluyduk”. Yine birkaç bina daha asagiya indik mi Irlanda asilli Britanik yazar/sair James Joyce’in yasadigi evi goreceksiniz. Modern edebiyatın en önemli eserlerinden birisi olan Ulysses romanini burda yazmis. Joyce, bir siirinde soyle diyor ; “ Ne de hoş bu tutsaklık, Ki gönlüm, can evim pek memnun, Sevinçle kalırdım bir tutsak olarak.” Az daha asagida ise; Ordu Fen Lisesi yillarinda adini binlerce kez duydugum, bazen kizdigim bazen sevdigim bir sahsiyetin evi bulunmakta. Unlu fizisyen: André-Marie Ampère. Fizik dersinde veya OSS hazirlik gunlerinde kaç amper kafa patlattik, devreleri yaktik. Yillar sonra evlerimizin karsi karsiya olmasi da guzel bir tesaduf iste. Mosyo Amper, orda yasadigiyla kalmamis, Elektromanyetik akimlar/elektrik akimini kesfetmis, bu bulusu yaptigi labaratuvar da ayni apartmanda bulunuyor. Eklemeden edemeyecegim ; Paris’in en guzel turk restorani olan La Voie Lactée (Samanyolu) bu sokakta bulunuyor. Bunca guzel seyin bulundugu sokakta yasamis olmak guzel elbet, yillar sonra birileri bu sokakta Bilgehan (Bill) yasamis der mi bilinmez. Ama komsularimin beni, benim de onlari hayirla anacagimiz kesin bir bilgi! Cok gurultu yaptigim için defalarca uyari aldigim ust kapi komsum artik rahat edebilir, ortada sadece avlunun bizi ayirdigi karsi apartman komsumla nerdeyse içiçe yasiyorduk, cift kat perde kullanmasina artik gerek yok diyebilirim, amator saz gunlerimde bana katlanan yan komsum muzigin sesini son ses açman gerekmiyor bundan sonra. Yaptigim hamsi ziyafetlerine sizleri davet etmeyip sadece kokusuyla yetindirdigim için beni affedin komsularim. Komsu hakki ahirette sorulurmus, benden yana helal olsun haklariniz, benim hakkim geçtiyse diye dusundum ama size bu durumu açiklamak pek zor olacak onun için insallah bir hakkim geçmemistir deyip vicdanimi rahatlatayim biraz. 4 yil boyunca bu kuçuk dunyamda sayisiz misafir agirladim. Evim kuçuktu belki ama Sokrates’in dedigi gibi dostlarimin sigacagi kadar buyuktu bu ev. Dostlarim arttikça genisledi evim, genisledikçe de dostlarim artti. Turk kahvesi bulundururdum hep muhabbete kapi olsun diye, ince belli bardagimla, demlikte turk çayimin tadini almayanlar kendini sanssiz hissetsin zaten. Ufacik balkonumda yetistirdigim fasulye ve misirlari gorenler ise kendini sansli hissedebilir. Birçok ani, mutluluk ve bazen de huzun paylasildi, bir parça omur torpulendi bu kuçuk mekanda. Murathan Mungan ne guzel soylemis “ Ben ne zaman yalniz kaldim bilmiyorum, yalniz oldugumu anlamam için beni hiç yalniz birakmadiniz” dostlar. Hayatim boyunca birçok ulke degistim, birçok il ve birçok ev. Hepsi derin izler birakti bende. Yine yolculuk zamani. Bir mekana 4 yildan fazla zaman ayirmak bana gore degil. Yeni ev buldum ve tasiniyorum dostlar. Hatta tasindim size bu yaziyi yeni evimin bahçesiden yaziyorum. Merak edenler için soyluyorum yeni evim 25 m2. Dunyam degisecek/gelisecek gibi bu farktan dolayi. Evim yine ayni mahallede ama ayni sokakta degil. Sunu eklemem gerekiyor; Paris’te bir sokak degisir hersey degisir! Hayat degisir, dunyan degisir. Arastirdigima gore bu sokagin pek bir meshuru yok, artik kendimi daha rahat hissediyorum. Gunesle muhabbetimiz daha iyi, mesela her sabah beni uyandiriyor kendisi. Komsularla henuz muserref olamadik, ama arasira hos bir piano resitali geliyor apartmandan. Yasayalim gorelim. Sizden bir istegim olacak dostlar. Beni burda da yalniz birakmayiniz. Hepinizi bu guzel dunyama bekliyorum. Sen de gel yine gel ve bu sefer gitme. Anlatacak birçok hikayem var, dinlemek ise en sevdigim sey bilirsiniz. Caylar, kahveler benden zaten, isteyene fal da bakarim. Adresimi yaziyorum, çat kapi surprizi çok severim bilirsiniz. Eger nostalji yapayim deyip kart da yollarsaniz evimin en guzel kosesinde yer almis olursunuz bunu da bilin. Ama gonul ister ki gelin en guzel kosesine oturun evimin. Bu duygularla yeni evimin guzel anilara, çalismalara, basarilara yuva olmasini Yaradan’dan diliyorum. Beni sevdiginizi biliyorum… Bilgehan AVCI 26 Rue des Lyonnais 75005 Paris / France +33618054958 bilgehanavci@hotmail.com