AŞK DİYE BİR ŞEY

Merhaba!Her yılın,aynı günlerini bekleyen insanlardan değilim.Her gün ve her an benim için bir nefes kadar kıymetli.-Yarın- da öyle olacak.Yarını –yarın- yapan bir diğer anlam ise Sevgililere armağan edilmiş olmasıdır.Annem ve babam yıllardır böyle bir özel günün varlığından dahi habersiz yaşadılar.İyi de ettiler.Aslına bakarsanız,bu yeni nesil Yanıklıdan çoktan çıktı.Onlar kültürümüzü kültürleştirip popüler Avrupa kültürünü çoktan yakaladılar bile.68 ve 80 kuşağı gibi farklı bir kuşak oluşturdular belki.Onları suçlamak değil maksadım.Maksadımı biraz aşıp eski aşklara değinmek istiyorum.Babam gibi diğer Yanıklı babaları da eskiden kilometrelerce yürümüşler,çırpınmışlar,elleriyle kazımışlar sevdalarına birkaç dakika bakabilmek için onlara bir kelam edebilmek uğruna sırf,ne çileler çekmişler.Ben buna kutsal çile diyorum.Şimdiki gibi e-kartlar,mailler,karanfiller… yokmuş çünkü,emek gerekiyormuş sevdalara ulaşmak için.Kırık Türkçe’yle yazdıkları mektuplar varmış.Ben buna otantik diyorum.Ve babalarımızın sevdalarına karşılık veren ürkek analarımız varmış.Sevdalarını bir karış mendile işlerlermiş.Biz yaşamadık,üzülüyorum.Teknolojiyle gelen aşklar ayrılıkları da beraberinde getirdi.Hasretin yerini ‘Çıkma’ almış.Yarım asırlık aşklar yerini adliye koridorlarındaki boşanma davalarına bırakmadı mı?Eski aşklar…Eskiyi özlemek içimde var.Hasan Hocamın yazısında da belirttiği gibi bir durumdayız aslında.Biz tükenmek üzereyiz Sezen Aksu’nun dediği gibi.Şimdi bu yazıyı okuyanların bazıları geri kafa diyebilirler,olabilir,saygı duyarım.Ben,bize ait olan duyguları ve örfleri kaybetmeyelim yeter diyorum.Bizlere de bir gün göç yolu gözükmesin.Buralarda doğduk,buralarda aşık olduk ve buralarda bıraktık hatıratımızı:Yanıklı’da.Kokberet’te belki…Yine de 14 Şubat Sevgililerin günü olsun.Diğer 364 gün 6 saat gibi.Herkese mutluluklar dilerim.Bu yazımı Zekeriye Dede ve Gülbeyaz Nineye armağan ediyorum.Saygılar